In een steeds complexer wordende wereld moet Europa simpel blijven: Bij elkaar.

Ideeën 24 vr 2016 — Sebas

Nu de Britten vóór #Brexit hebben gestemd wordt een nachtmerrie voor velen werkelijkheid. Ook voor ondergetekende.

De tekenen van een groter probleem dienen zich aan, zowel in individuele landen binnen de EU, als ook voor de EU zelf. Economische depressie en daarmee nationalisme liggen op de loer aan de horizon.

We zien het overal in Europa gebeuren, en daarbuiten: Wanneer het langere tijd economisch minder goed gaat met een democratisch land, gaat de bevolking neigen naar politici die sterk lijken.

Goede voorbeelden van zulke politici zijn Thatcher (VK), Haider (Oostenrijk), Le Pen (Frankrijk), Bush (VS), Farage (VK) en natuurlijk onze eigen Wilders.

Lees verder »

Podcast #2: Meningen

Podcast 23 do 2016 — Sebas

De tweede podcast is een feit, Joost en ik hebben het over meningen. Welke meningen wegen zwaarder? Telt die van een expert altijd zwaarder dan die van een leek?

Welbaard podcast RSS-feed.

Laat ons weten hoe je de podcast vindt via Twitter (Joost, Sebas) of Facebook. Graag verbeteren we het, horen we jouw reactie en nemen we deze misschien mee in de volgende podcast.

Podcast #1: Creativiteit

Podcast 2 do 2016 — Sebas

De allereerste podcast is een feit, Joost (filosoof, muzikant, audiodesigner) en ik hebben het over creativiteit.

Welbaard podcast RSS-feed.

Laat ons weten hoe je de podcast vindt via Twitter (Joost, Sebas) of Facebook. Graag verbeteren we het, horen we jouw reactie en nemen we deze misschien mee in de volgende podcast.

Geld en de robotisering.

Ideeën 1 wo 2016 — Sebas

De toekomst van geld gaat een groot vraagstuk zijn in de nabije toekomst, en dan met name de verdeling ervan.

Met de verregaande robo- en automatisering gaan steeds meer banen verloren. Veelal banen met een laag inkomen, maar ook de middenklasse en bovenklasse banen gaan op den duur eraan.

We hebben immers al computers die boeken schrijven en nieuwsartikelen. Computers die vrachtwagens besturen en zelfs vliegtuigen. We hebben robots die auto’s bouwen en het zal niet lang meer duren, of vrijwel elk productieproces kan zonder mensenhanden.

Of in elk geval, veel minder mensenhanden.

Vooruitgang.

Om de oprukkende automatisering te stoppen zou gelijk zijn aan het geven van een knieschot aan de menselijke technologische vooruitgang. Vooruitgang is de enige weg… vooruit.

Echter aan voordelen kleven vaak ook nadelen. Waar de verbrandingsmotor ons vervoer revolutioneerde, was het uiteindelijk de nekslag voor bedrijven en diensten die zich richtten op vervoer met en te paard.

De fabrieksmatige productie zoals o.a. door Henry Ford ontwikkeld maakte van de ambachtsman hetgeen wat het woord ‘ambacht’ tegenwoordig betekent: Een ouderwets beroep, een handwerker – traditionalist – die, bijvoorbeeld ter demonstratie in musea, met gereedschap eigenhandig eindproducten produceert.

Ambacht is duur en luxe, fabrieksmatig is de norm.

Ook de oprukkende automatisering is een dergelijke technologische slag. Het verdwijnen van de paarden in ons straatbeeld leverde weer allerlei andere problemen op. Ineens was de straat – toen de auto wat sneller werd – levensgevaarlijk!

Het woord ‘jaywalking’ is hierbij uitgevonden.

De productieprocessen die niet vernieuwden werden uiteindelijk obsoleet en legden het af tegenover concurrenten die wél lopendebandwerk introduceerden.

Wat gaan we doen met de duizenden vrachtwagenchauffeurs? De taxichauffeurs en de buschauffeurs? Waar gaan al die logistieke medewerkers hun geld nog mee verdienen of hun pensioenen mee aanvullen?

Hoe gaan al die productiemedewerkers nog aan geld komen die in Tsjechië en Slowakije auto’s in elkaar zetten of meubels voor IKEA produceren? En hoe gaan we hier in Nederland om met tien-, misschien wel honderdduizenden mensen die simpelweg geen geld meer kúnnen verdienen, omdat zij een mens zijn en geen robot?

Geld speelt hierin de vitale rol.

Geld ≠ natuurwet.

Nog steeds hebben we het paradigma: “Geld is nodig.”

Geld is een menselijke uitvinding. Het is bedoeld als ruilmiddel voor goederen. Geef jij mij drie schapen, geef ik jou drie dukaten. Simpel, efficiënt, handig. Die dukaten kun jij dan weer ruilen voor andere middelen. Graan, melk of hout.

Inmiddels is geld een vreemdsoortig, abstract begrip geworden. Terwijl weinig mensen nog begrijpen wat geld eigenlijk écht nog is. Immers, geld héb je niet meer. Bij de gratie van een bank mág jij flappen of munten bezitten en de cijfertjes op jouw bankrekening zijn niets meer dan data – wat vanzelf, ongeslachtelijk zich voortplant (rente).

In onze samenleving behoort eenieder te werken voor z’n centen. Je werkt en draagt daarmee bij aan de samenleving – zowel in wat je doet als de belasting die je betaald. Mensen die niet kúnnen werken – om wat voor reden dan ook – daar zorgen we als samenleving voor, middels diezelfde belasting.

Zo hebben we dit afgesproken met elkaar.

Maar als meer dan de helft van de bevolking geen geld meer kán verdienen, terwijl er genoeg eten, drinken en onderdak in de wereld is – is geld dan nog wel nodig?

Waarom ik ga stemmen vóór het associatieverdrag.

Blog 4 ma 2016 — Sebas

Het feit alleen al dat het de initiatiefnemers van het referendum het blijkbaar niets kan schelen dat we over de ruggen van miljoenen mensen over hun toekomst gaan stemmen, geeft me een vieze smaak in de mond.

I’ve written a similar article about this on Medium.

Een associatieverdrag met Europa betekent dat Oekraïne zichzelf verplicht zich te beteren. Een beter land te worden met standaarden zoals we die in Europa gezamenlijk hebben afgesproken.

Daar zitten heel wat goede dingen tussen.

Echter in dit referendum gaat het te vaak over zaken die groter zijn dan het individu: Het gaat over de EU, democratie, geopolitiek, handel, Poetin, Europese machtsspelletjes of angst.

Ontsnappen aan de invloedssfeer van Rusland.

Maar hoe zit het dan met de Oekraïners?

Meer dan de helft van de Oekraïners is voor een associatie met Europa. Men wil weg uit de klauwen van Poetin.

Het is een jong land geboren uit het communisme. En net als elk jong land moet er nog een hele politieke cultuur ontwikkelen.

Gaan we deze voeden met wantrouwen, achterdocht en angst? Of gaan we dit jonge land verwelkomen en een warm, welkom huis bieden om zich echt goed tot volwassen democratie te ontwikkelen?

De mensen daar zijn net als de mensen hier: Mens.

Net zoals overal in de wereld wil iedereen – waar men ook in gelooft – een veilig bestaan. Een dak boven het hoofd, voedsel op de plank, wat geld en genegenheid. De mensen in de Oekraïne zijn daar niet anders in.

Als Nederland ‘nee’ zegt dan gaan we heel veel mensen zoals jij en ik teleurstellen. “Nee, met jou willen we geen vrienden zijn,” dát zegt mijn Nederland niet.

Ik wil over de ruggen van deze onschuldige, onmachtige mensen géén politieke spelletjes van GeenPeil of Poetin of wie dan ook spelen.

“Nee, met jou willen we geen vrienden zijn,” dát zegt mijn Nederland niet.

Hier in Europa hebben we het nog steeds veel beter dan in grote delen van de rest van de wereld. Ook al voelen sommigen van ons zich bedreigd door allerlei ontwikkelingen zoals verregaande automatisering en vergrijzing, al met al kunnen we nog steeds onze nabije buren met al hun inwoners helpen aan een betere toekomst.

Vooral jonge Oekraïners en hun ouders die smachten naar de vrijheid en mogelijkheden die jonge mensen in de rest van Europa genieten, mogen we niet laten zakken om de politieke spelletjes van een handjevol machtswellustelingen en drama queens.

Uiteindelijk is dát wat belangrijk voor mij is.

Ken je Nederlanders: Adriaen Koerbagh

Blog 23 wo 2016 — Sebas

Adriaen Koerbagh (1633-1669) was een Nederlands arts, jurist en filosoof. Hij was een vroege radicale vrijdenker.

Koerbagh schreef in zijn leven drie boeken: ’t Nieuw Woorden-Boeck der Regten (1664) gevolgd door Een Bloemhof van allerley lieflijkheyd (1668). Dit laatste boek was een verzameling van allerlei uitheemse woorden.

In dezer dagen zou niemand zo’n boek veel aandacht schenken, maar de voor die tijd radicale uitleg van sommige godsdienstige begrippen maakte het boek snel verboden.

Zo erg was de ophef dat Koerbagh zelfs moest vluchten naar de ‘vrije heerlijkheid’ Culemborg. De Amsterdamse schout eiste dat de tong van Koerbagh moest worden doorboord met gloeiende priem, zijn rechterduim moest worden afgehakt en dat hij voor dertig jaar moest worden opgesloten(!)

In Culemborg werkte hij aan zijn derde boek: Een Ligt schynende in duystere plaatsen, om te verligten de voornaamste saaken der Gods-geleerdtheyd en Godsdienst.

Voordat Koerbagh het boek kon publiceren verraadde zijn drukker hem. De gereformeerde kerk ervoer Een Ligt als een regelrechte aanval. Hij sloeg opnieuw op de vlucht maar werd in Leiden gearresteerd en in Amsterdam berecht.

Koerbagh zijn boeken vielen onder het in 1653 afgekondigde verbod op “sociniaanse” boeken. Het socinianisme was een kerkelijke stroming in 16e-17e eeuw die de kerk onderzochten en de leer van de Drie-eenheid loochenden.

Hij werd veroordeeld voor godslastering, met tien jaar Rasphuis te Amsterdam, aansluitend tien jaar verbanning en een boete van 6000 gulden als gevolg.

Hij zou echter al enkele maanden later, in 1669, overlijden in het Rasphuis. De autoriteiten van de Republiek vernietigden zijn publicaties grotendeels.

Het lot van deze vrije geest is tragisch. Het verrast en verbaast mij dat Nederland toentertijd al een klimaat kende waarin iemand dit durfde te publiceren:

“Het woord bibel is aan het Grieks ontleend woord dat simpelweg boek betekent, al was het een boek over Reintje de Vos of over Uilenspiegel.”

In de Groene Amsterdammer van donderdag 4 april 2013 omschreef Rob Hartmans Koerbagh als een “hartstochtelijke vooruitgangsoptimist en een uitgesproken egalitarist.”

Adriaen Koerbagh en zijn broer Johannes waren lid van een kring van Verlichtingsdenkers waar ook Spinoza onderdeel van uitmaakte. Koerbagh was kritisch en stelde vragen.

De werken van Spinoza zijn bewaard gebleven en er zijn zelfs standbeelden van de man. Maar Koerbagh werd bijna geheel uit onze geschiedenis gewist door de kerk en religieuze vervolging.

Hij was zijn tijd – helaas – eeuwen vooruit.

Bronnen:

header

Weg met de Belastingdienst! Lang leve de Contributiën!

Ideeën 18 vr 2016 — Sebas

De Belastingdienst heeft een imagoprobleem, dat is misschien één van de grootste understatements. Niemand vindt belasting betalen prettig.

En dat is ook niet zo gek.

Los van de complexiteit van ons belastingstelsel klopt ook de naam niet. Het is een nogal negatief woord: Belasting. Waarom zou de Overheid haar burgers – die haar elke vier jaar weer opnieuw fiat geven en een richting opsturen – belasten?

De slogan van de Belastingdienst is nota bene “Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker.” Maar dat laatste is zeker niet het geval (en dat eerste is geen noodzakelijk kwaad).

Een “belasting” is een extra lading, een extra last op de schouders. Wat maakt de Belastingdienst dan makkelijker voor ons?

Wie de Belastingdienst te slim af is wordt eerder in hoger aanzien geplaatst dan verafschuwd: “Goed gedaan! Je weet je geld uit de klauwen van een gierige Overheid te houden!”

Jouw bijdrage aan ons land.

Als inwoner van Nederland betaal je een bepaald bedrag van je inkomen om allerlei gemeenschappelijke belangen te kunnen blijven betalen.

Onderhoud aan snelwegen, dijken, infrastructuur. Diensten zoals politie, brandweer en ziekenvervoer. Een deel gaat naar mensen die niet kúnnen bijdragen. Dan is er nog onderwijs, de waterschappen, de gemeentefondsen en zoveel meer…

In principe is het jouw contributie aan de maatschappij; aan deze club waar jij lid van bent als inwoner van Nederland.

Jouw belastingcenten zijn het lidmaatschapsgeld waarmee jij bijdraagt aan jouw land zodat jouw land kan zorgen voor jou. Denk aan beschikking over snelwegen, droge voeten en hulp van de brandweer – zonder lastige vragen.

Betaal jij géén contributie, dan ben je de eikel; de egoïstische zak hooi die zijn welvaart niet wil delen maar wel van de baten wil genieten. De rest betaalt dan jouw aandeel.

Opscheppen over geen belasting betalen begrijp ik ergens nog wel…

..maar iemand die geen contributie betaalt staat in een heel ander licht.

Een nieuwe host, een nieuwe site; een nieuwe start!

Blog 15 di 2016 — Sebas

Eindelijk weer eens een nieuwe blog. Voor korte én langere berichten. Voor snelle ideeën én langere filosofische stukken.

Met dank aan Maarten Draijer van Evio!

Hier kan ik eenvoudig mijn ei op kwijt, met als primair doel om ernaar te kunnen verwijzen. Blogs zijn bij lange na niet ideaal, er moet namelijk nogal wat verkeer worden “getrokken” naar een website.

Waar je op een bestaand sociaal netwerk (zoals Medium) al veel sneller publiek krijgt die je artikelen lezen.

Toch is het aantrekkelijk om een eigen blog te onderhouden.